پایگاه اطلاع‌رسانی گروه صنعتی ایران خودرو

ایکوپرس

شناسه خبر: ۱۰۴۹۲ شنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۰ - ۱۳:۴۱ تعداد بازدید: ۱۸۲۶ Print View

وقتی کلاس 206 راه اندازی شد

به جرات می توان گفت تمام کسانی که به ورزش پرهیجان اتومبیل رانی روی می آورند، عاشق خودرو، رانندگی و سرعت هستند.

وقتی کلاس 206 راه اندازی شد

مرجان حاجی رحیمی

به جرات می توان گفت تمام کسانی که به ورزش پرهیجان اتومبیل رانی روی می آورند، عاشق خودرو، رانندگی و سرعت هستند. آن ها می خواهند تخلیه انرژی کنند و با تمام سختی هایی که این ورزش دارد از جمله هزینه های بالا، نداشتن آینده ورزشی و همین طور حضور همیشگی در یک پیست واحد باز هم به سراغ اتومبیل رانی می روند؛ ورزشی که خیلی ها فکر می کنند ورزش خطرناکی هم هست.

پژمان پاکزاد 35 ساله یکی از همین کسانی است که عاشق این ورزش است. پاکزاد فوق دیپلم مکانیک ولی شغلش آزاد است. او بانی راه اندازی مسابقات کلاس استاندارد 206 در سال 1383 و یکی از شرکت کنندگان این کلاس است که در مجموع صاحب 25 مقام در اتومبیل رانی است که 10 مقام اولی، 9 مقام دوم و چهار مقام سوم در کلاس پژو 1600 سی سی 206 و یک مقام سومی در کلاس 1400 سی سی 206 و یک مقام سومی جی تی در کلاس 1600 سی سی 206 دارد.

از چه سالی وارد پیست اتومبیل رانی شدید؟

سال 74 بود که برای اولین بار با یک رنو 5 وارد پیست شدم. یک‌سال ادامه دادم و سپس به خاطر اتفاقاتی که در زندگی ام رخ داد مانند ادامه تحصیل، سربازی و ازدواج این ورزش را کنار گذاشتم. سال 1382 به عنوان داور مسابقات در پیست حضور داشتم اما سال 1383 بود که به عنوان شرکت کننده به پیست برگشتم و همان سال به اتفاق چند نفر از داوران دیگر مسابقات کلاس 206 استاندارد را راه اندازی کردیم.

چطور شد که تصمیم گرفتید کلاس 206 را راه اندازی کنید؟

پژو 206 در سال 1380 وارد ایران شد و در سال 1382 هم تیپ پنج آن به بازار آمد. من در سال 82 داور بودم و خودم هم یک 206 داشتم و تصمیم گرفتم این کلاس را راه اندازی کنم. چند نفر از بچه ها را جمع کردیم تا به 10 نفر رسیدیم و مسابقاتش را شروع کردیم. خیلی ها در آن اولین مسابقه حضور داشتند. از بچه های 18 و 19 ساله تا بیوک حیدری که آن موقع 70 و چند سالش بود.

فکر می کنید 206 ماشین خوبی برای شرکت در مسابقات اتومبیل رانی است؟

به طور کلی من عاشق ماشین های فرانسوی مثل رنو و پژو هستم و باید بگویم که 206 واقعا ماشین خوبی است. من مدتی 205 داشتم و بعد 206تیپ یک و بعد هم تیپ پنج خریدم؛ این خودرو فوق العاده است. از نظر کیفیت، مقاومت و امکانات، نسبت به پولی که بابت آن پرداخت می شود، بسیار عالی است.

برای آماده کردن خودرو برای شرکت در مسابقه باید آن را تقویت کرد. شما چه قسمت هایی از پژو 206 تان را تقویت و یا در اصطلاح تیونینگ می کنید؟

من چون خودم مکانیک خوانده ام کمی از تیونینگ سر در می آورم. دوستان هم کمک می کنند. بیش‌تر سرسیلندر، گیربکس، برق و سوخت ماشین را طبق استانداردهای فدراسیون تقویت می کنم و جواب هم گرفته ام.

آیا تنها همین قسمت های خودرو که نام بردید را می توان تقویت کرد؟

نه قسمت های دیگر مانند جلوبندی و یا سیستم ترمز را هم می توان تقویت کرد. چون پیست اتومبیل رانی آزادی که در آن مسابقه می دهیم کوچک است باید به گونه ای خودرو را تقویت کرد که شتاب بیش‌تری بگیرد. خودرویی که زود جدا شود نیازی به ترمز یا زیربندی خوب ندارد و در عوض باید قدرت موتور و گیربکس خوبی داشته باشد.همین طور باید بگویم که پیست یک کیلومتر و 200 متری آزادی که باید 10 دور در آن بزنیم اصلا برای اتومبیل رانی مناسب نیست و چون پیست صافی هم نیست بیش‌تر به درد مسابقات کارتینگ می خورد تا اتومبیل رانی.

در راه این ورزش چقدر هزینه می کنید؟

در هر مسابقه بین 500 هزار تومان تا یک میلیون تومان هزینه می شود و اگر کسی اسپانسر نداشته باشد باید این پول را از جیب خودش بپردازد. من در سال های گذشته که مسابقه می دادم اسپانسر داشتم ولی این روزها با توجه به هزینه های سرسام آور و این که این گونه مسابقات هیچ آینده ای ندارد کم‌تر شرکتی حاضر می شود اسپانسر اتومبیل رانی شود.

اگر کسی بخواهد برای نخستین بار در مسابقات اتومبیل رانی شرکت کند و از شما کمک بخواهد به او چه می گویید؟

برای کسانی که عشق سرعت و رانندگی هستند آمدن به پیست خیلی خوب است چون انرژی شان را تخلیه می کند. آن ها باید بدانند که این ورزش هزینه دارد ضمن آن که هیچ آینده ای هم در ایران ندارد و مانند بقیه ورزش ها راه یابی به مسابقات بین المللی در انتظارشان نیست.

کسانی هستند که به طور مداوم در این مسابقات شرکت می کنند. انگیزه آن ها از حضور در مسابقاتی که همیشه در یک پیست واحد برگزار می شود، چیست آیا خسته نمی شوند؟

بیش‌تر برای آن ها نوعی رقابت و به قولی «کل کل» مطرح است. کسی که تا حالا مقام نیاورده است مدام شرکت می کند که مقام بیاورد و کسی که مقام آورده شرکت می کند تا این تجربه را تکرار کند چون آن مقام به او مزه داده است. بعضی ها با مکانیک های تیونینگ و بعضی ها با شرکت کنندگان «کل کل» دارند و بعضی ها هم برای این که به نوعی معروف شوند و اسم‌شان به روزنامه ها برود در این مسابقات شرکت می کنند. البته در کنار همه این‌ها هیجان ناشی از شرکت در مسابقه را نباید از قلم انداخت.

آیا از همان 18 سالگی به محض این که شناسنامه اجازه داد، گواهی‌نامه رانندگی را گرفتید؟

بله. اواخر سال 72 بود که من گواهی‌نامه ام را گرفتم. البته باید بگویم که من از هفت سالگی رانندگی را شروع کردم. خانه ما شهرک غرب است و آن موقع شهرک خیلی خلوت بود و پدرم به من آموزش رانندگی می داد. یادم می آید کلاس پنجم دبستان بودم که یک‌روز ماشین بردم مدرسه. کارم را هم با یک ماشین مینی ماینر شروع کردم.

خواهرتان هم به اندازه شما به این ورزش علاقه مند است؟

خواهرم پنج سال از من بزرگ تر است و در 13 سالگی رانندگی را یاد گرفت اما به اندازه من به ماشین و رانندگی علاقه ندارد. در واقع هیچ یک از اعضای خانواده و فامیل مانند من به این ورزش علاقه ندارند. همیشه وقتی می خواهم مسابقه بدهم خانواده ام و همسرم نگران من هستند و گوش من به این حرف ها بدهکار نیست. به خاطر علاقه ام در این مسابقات شرکت می کنم. به نظر من مسابقات اتومبیل رانی در ایران خطرناک نیست چون پیست کوچک است و حداکثر سرعتی که هر راننده می رود 140 کیلومتر است.

در این مدت تصادف هم کرده اید؟

نه خدا را شکر هیچ وقت تصادف شدیدی نداشته ام.

شما هم در خیابان ها ویراژ می دهید؟

وقتی جوان بودم بله ولی الان دیگر نه. چون کار خطرناکی است و در این خیابان های شلوغ که عابر و موتور سوار زیاد است کار عاقلانه ای نیست.

از حضور در مسابقات اتومبیل رانی خاطره ای هم دارید؟

من برای مدتی خودرو ام را فروخته بودم و امکان شرکت در مسابقه را نداشتم. یک روز خودروی امیرحسین شبستری را قرض گرفتم. وسط مسابقه بودم که گیربکس خورد شد و دود خودرو درآمد. امیرحسین هم بین تماشاچیان نشسته بود و مسابقه را تماشا می کرد. در همان حین گوشی موبایلم را از داشبورد درآوردم و گذاشتم روی بلندگو چون کلاه سرم بود و بهش گفتم نگران نباش گیربکس خورده شده است. سپس با کمال اعتماد به نفس به مسابقه ادامه دادم ولی از رتبه یک به رتبه سوم آمده بودم. همین طور که ادامه دادم روغن ماشین خشک شد و دنده های ماشین هم شکست ولی در آن مسابقه دوم شدم. البته بعد از اتمام مسابقه هم ماشین را تعمیر کردم و مثل روز اولش به امیرحسین تحویل دادم.

برای بردن خودروتان از خانه تا پیست با مشکلی برخورد نمی کنید؟ منظورم این است که به خاطر کاهش ارتفاع دچار دردسر نشده اید؟

خب چرا؛ با این که ماشین سند و پلاک دارد ولی به خاطر ارتفاع معمولا پلیس بزرگ‌راه آن را متوقف می کند و یا حتی می خواباند و داشتن کارت فدراسیون اتومبیل رانی هم هیچ کمکی نمی کند.

باز هم می خواهید در کلاس 206 استاندارد شرکت کنید؟

من سال هاست در این کلاس شرکت می کنم و تجربه کافی پیدا کرده ام. ضمن این که کلاس جی تی و آزاد واقعا هزینه زیادی می خواهد. در این کلاس ها جنگ پول است؛ در صورتی که در کلاس های استاندارد فن و مهارت رانندگی است که قیاس می شود. در کلاس استاندارد تا دور آخر و خط پایان، خودروها به هم خیلی نزدیک هستند و رقابت تنگاتنگ است اما در کلاس آزاد در همان دور اول سه خودروی اول از بقیه فاصله می گیرند و بقیه هم وسط مسابقه خراب و از مسابقه خارج می شوند، چون بیش‌تر خودروها دست سازند. در کلاس استاندارد ماشین ها خراب نمی شوند چون همه شان خودروهای شهری هستند.

به عنوان آخرین پرسش بفرمایید غیر از شرکت در مسابقات اتومبیل رانی اوقات فراغت تان را چطور می گذرانید؟

مشغول بدن‌سازی هستم و با کامپیوتر کار می کنم. ضمن این که من عاشق همه جور ورزش های موتوری ام؛ مثل موتورسواری، موتور چهار چرخ، جت اسکی و کارتینگ و اگر فرصتی پیش آید و موقعیت جور باشد این ورزش ها را هم انجام می دهم.