پایگاه اطلاع‌رسانی گروه صنعتی ایران خودرو

ایکوپرس

شناسه خبر: ۱۰۴۹۱ شنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۰ - ۱۳:۳۴ تعداد بازدید: ۲۳۸۷ Print View

گپی با امیرحسین شبستری، راننده مسابقات ریس

206 را با هیچ چیز عوض نمی کنم

شرکت در مسابقات سرعت (ریس) اتومبیل رانی آن هم در کلاس 206 کار زیاد آسانی نیست چرا که در کلاس 206 تمام کسانی که تن به مسابقه می دهند، رانندگان حرفه ای و خوبی هستند که رقابت را سخت می کند.

206 را با هیچ چیز عوض نمی کنم

مرجان حاجی رحیمی

شرکت در مسابقات سرعت (ریس) اتومبیل رانی آن هم در کلاس 206 کار زیاد آسانی نیست چرا که در کلاس 206 تمام کسانی که تن به مسابقه می دهند، رانندگان حرفه ای و خوبی هستند که رقابت را سخت می کند.

امیرحسین شبستری، 36 ساله یکی از همین رانندگانی است که با وجود رقابت سخت و سنگین کلاس 206، پروپا قرص در مسابقاتش شرکت می کند. او که مدیر یک آژانس گردشگری و مسافرتی است، پنج سالی می شود که به یکی از رانندگان حرفه ای و ثابت قدم پیست مسابقات اتومبیل رانی تبدیل شده است.

هفته نامه ایران خودرو در این شماره به سراغ امیرحسین شبستری رفته که سه بار قهرمانی مسابقات اتومبیل رانی سرعت در کلاس 206 را از آن خود کرده است.

از چند سالگی به خودرو و رانندگی علاقه مند شدید؟

از بچگی همیشه عشق ماشین بودم و خیلی شب ها وقتی نمی خوابیدم برای این که مادرم بتواند مرا بخواباند اسم ماشین فامیل را از من می پرسید و من همه را درست جواب می دادم. البته این را خودم یادم نیست و برایم تعریف کرده اند. خیلی پیش از این که گواهی‌نامه بگیرم، ماشین داشتم البته به طور رسمی سوارش نمی شدم. پدرم را مجبور کرده بودم که یک مینی ماینر برایم بخرد. موتور مینی ماینر را هم تقویت کرده بودم به طوری که موتورش 1400 سی سی بود. آن موقع مکانیک من در میدان امام حسین بود و ما در شهرک غرب. از شهرک تا میدان امام حسین با رانندگی پدرم می آمدیم، ماشین رامی گذاشتیم، پدرم می رفت سرکار و من با اتوبوس برمی گشتم خانه ودوباره این همه راه را می رفتم تا ماشینم را بگیرم. همین علاقه بود که باعث شد من درست روز تولدم یعنی 20 دی 1372 گواهی‌نامه رانندگی ام را بگیرم. در همین راستا به مسابقات اتومبیل رانی وقتی که 14 یا 15 ساله بودم علاقه مند شدم. آن زمان با دوستان و بچه های محل به تماشای مسابقات اتومبیل رانی می رفتیم.

از چه سالی به طور رسمی در مسابقات اتومبیل رانی شرکت کردید؟

از سال 1385 به طور رسمی در کلاس 206 شرکت کردم و دوستم آقای پژمان پاکزاد که خودش از سال 1380 وارد پیست شده بود مشوق من برای این حضور بود.

چند بار اول شدید؟

در سال 1388 سه بار اول شدم.

اول شدن در کلاس 206 با وجود رقیب های قدری مانند شروین یگانه زیاد کار آسانی نیست.

درست است. دفعه اولی که اول شدم خودم هم انتظار نداشتم. شروین تایم یک ایستاده بود و من دوم بودم. سر یک پیچ کلاچ شروین گیر کرد و من جلو افتادم و اول شدم. یک‌دفعه هم که شروین نبود و یک دفعه هم من از اول تایم یک ایستاده بودم. به هر حال برای من برد و باخت در مسابقه اصلا مهم نیست من عاشق هیجان این ورزش هستم و همان برایم کافی است.

به قول خودتان از 14 سالگی با مسابقات اتومبیل رانی آشنا بودید، چطور در 31 سالگی وارد پیست شدید؟

من در سال 1385 ازدواج کردم و از ترس های خانواده ام دور شدم. مادر من همیشه نگرانم بود. الان هم همسرم همیشه نگرانم است. یک‌دفعه سر خط شروع، یک ماشین از پشت به من زد و تلویزیون هم داشت پخش زنده مسابقات را نشان می داد. وقتی رفتم خانه دیدم مادرم رفته بود زیر سرم و همسرم هم حالش بد بود. به خاطر همین حساسیت های خانواده ام بود که وقتی با آن ها زندگی می کردم به سراغ این ورزش نرفتم چون مادرم همیشه می گفت شیرم را حلالت نمی کنم اگر سراغ این ورزش بروی!

چطور 206 را انتخاب کردید؟

راستش را بخواهید من از 206 راضی نبودم و دوست داشتم در کلاس 405 شرکت کنم ولی به توصیه آقای پاکزاد یک 206 مدل 84 خریدم و در مسابقه شرکت کردم. الان معتقدم 206 تیپ پنج بهترین ماشین در حال حاضر ایران برای شرکت در مسابقه است. من عاشق ماشینم هستم و آن را با هیچ ماشین دیگری عوض نمی کنم.

چطور نظرتان عوض شد؟

من فقط درباره تیپ پنج حرف می زنم، چون درباره تیپ دو تجربه زیادی نداشتم. حتی پژو اس دی هم داشتم ولی ماشین جاده و شهر بود و به درد مسابقه نمی خورد چون پرش نداشت. به نظر من 206 تیپ پنج موتور خیلی خوب و مقاومی دارد و ترمز و تکنولوژی هایی که دارد نسبت به بقیه ماشین ها پیشرفته تر است هرچند که گیربکس آن زیاد با موتور هماهنگ نیست.

اگر کسی بخواهد این ورزش را شروع کند، شما به او چه پیشنهادی می کنید؟

به او می گویم که این کار را نکند چون این ورزش اعتیاد می آورد. وقتی اعتیاد آورد نمی توان به راحتی از آن جدا شد. ضمن این که خرج این ورزش خیلی سنگین است. هر مسابقه ای حداقل یک میلیون تومان هزینه دارد و اگر کسی بخواهد وارد این ورزش شود باید از پس هزینه هایش برآید. اگر کسی واقعا حواسش به خرج کردن نباشد به خاک سیاه می نشیند و بوده اند کسانی که این اتفاق برایشان رخ داد.

این هزینه ها شامل چه مواردی می شود؟

دیسک و صفحه، دیسک چرخ، لنت و روغن ترمز. این هزینه ها غیر از هزینه سوخت و گیربکس است. سوخت ماشین های مسابقه مخلوطی از بنزین سوپر و اکتان است و قمیت هر 330 میلی لیتر اکتان 80 هزار تومان است که باید با بنزین سوپر مخلوط شود.

 تا حالا تصادف سختی هم داشته اید، چه در پیست چه در شهر؟

سال 1373 یا 1374 بود که پراید هاچ بک تازه وارد بازار شده بود من هم یک پراید داشتم ولی به پدرم اصرار کردم که یک پاترول برایم بخرد و او هم یک پاترول برایم پیدا کرد. قرار شد پراید را با پاترول سر به سر کنیم. به من گفت، برو خانه و مدارک ماشین را بیاور. من از ذوقم که بالاخره صاحب پاترول شدم با سرعت زیادی در اتوبان می راندم تا این که یک پاترول جلویم فرمان داد و من کنترل ماشین را از دست دادم. کنارم هم یک رنو بود که یک خانم راننده اش بود و رفته بود دنبال بچه اش. طوری به این رنو کوبیدم که از این لاین به لاین دیگر پرید و ماشین من هم له شد. همین قضیه باعث شد که من آن سال پاترول دار نشوم. یادش بخیر ما پراید را دو میلیون و 800 هزار تومان خریده بودیم و یک میلیون و 400 هزار تومان خرجش کردیم تا سرپا شد چون آن موقع لوازم یدکی پراید گیر نمی آمد و خیلی هم گران بود. این تنها تصادف جدی و سخت من بود که خدا را شکر کسی آسیب ندید.

کسی ازاعضای خانواده و یا فامیل به واسطه شما به ورزش اتومبیل رانی علاقه مند شده است؟

فکر می کنم پسردایی ام علاقه مند شده است، چون شب هایی که فردایش مسابقه داریم پا به پای من کمکم می کند تا خودرو را آماده کنم. پیش از من پدرم هم حسابی عشق ماشین بود. شاید هر سه یا چهار ماه ماشینش را عوض می کرد. عمویم هم همین طور؛ خیلی به ماشین علاقه داشت. الان دیگر هیچ کدام‌شان مثل سابق نیستند. البته نه پدر و نه عمویم، هیچ کدام‌شان علاقه شان به ماشین مانند من نبود. آن ها در مسابقات اتومبیل رانی شرکت نمی کردند و تنها عشق ماشین بودند.

از یک‌نواخت بودن مسابقات خسته نشده اید؟

گفتم که این ورزش اعتیاد آور است و من معتادش شده ام. برای من اتومبیل رانی عشق و تفریح است و اصلا به قهرمانی و کاپ آن توجه ندارم. ضمن این که ما تنها یک پیست داریم و همیشه باید در همان یک پیست مسابقه بدهیم. شرکت در مسابقات بین المللی ریس هم انتظارمان را نمی کشد چرا که با رقیبان خارجی خیلی تفاوت داریم. برای همین برای کسانی که واقعا به این رشته علاقه دارند، چاره ای جز این ندارند. چرا اگر رشته ما هم مثل کارتینگ یا رالی بود که مسابقات بین المللی داشت، وضعیت فرق می کرد. رشته سرعت (ریس) در ایران اول و آخرش همین است که می بینیم. رانندگانی که در کشورهای دیگر در این مسابقات شرکت می کنند واقعا حرفه ای هستند و دانش روزش را دارند و اصول رانندگی اشان با ما خیلی تفاوت دارد. اصلا کارشان همین است و دغدغه دیگری ندارند. من هم مسابقات سرعت بحرین و هم مسابقات سرعت دبی را دیده ام و می دانم که با ایران تفاوت های زیادی دارد. ضمن این که همه جای دنیا رقابت بین کارخانه های خودروسازی است اما در ایران یا باید علم جمع کردن ماشین و تیونینگ را خوب بدانی و یا حسابی پول داشته باشی تا بتوانی مقام بیاوری که آن هم پس از چند مسابقه عادی می شود. ما در این رشته حتی مانند خیلی از کشورهای دیگر هم نمی توانیم اسپانسر بگیریم تا بخشی از هزینه هایمان جبران شود و این یعنی این که هنوز این رشته ورزشی جدی گرفته نشده است.

خودروهایی که در مسابقات اتومبیل رانی شرکت می کنند باید ارتفاع کمی داشته باشند، آیا برای شما پیش آمده که به خاطر ارتفاع کم ماشین، در شهر دچار مشکل شوید؟

بله دو سه بار وقتی می خواستم ماشین را از خانه تا پیست ببرم پلیس نامحسوس مرا گرفت و ماشین را خواباند. کارت فدراسیون هم فایده ای نداشت. به نظرم بهتر است که فدراسیون اتومبیل رانی هماهنگی های لازم را با پلیس راهنمایی و رانندگی داشته باشد تا در چنین مواردی برای اعضای فدراسیون و یا حداقل برای رانندگان مسابقه مشکلی پیش نیاید.

چه انتظاری از آینده دارید؟

امیدوارم در آینده وضعیت مسابقات ریس بهتر شود. این مسابقات جدی تر گرفته شود و جوانان علاقه مند بتوانند به خوبی در این رشته حضور پیدا کنند.